ofiara (język polski)Edytuj

 
ofiara (1.1) wypadku
 
myśliwy i ofiara (1.2)
 
ofiara (1.5)
 
ofiara (1.5)
wymowa:
?/i
IPA[ɔˈfʲjara], AS[ofʹi ̯ara], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) osoba, która ucierpiała wskutek wypadku
(1.2) osoba lub zwierzę, która została napadnięta, zaatakowana przez kogoś
(1.3) poświęcenie czegoś dla kogoś lub czegoś, wyrzeczenie się czegoś
(1.4) datek, podarowanie jakiejś kwoty (najczęściej na cele dobroczynne)
(1.5) rel. dar składany bogom lub duchom przez grupę ludzi
(1.6) pot. przen. człowiek, który nie umie sobie radzić, jest niezdarny
(1.7) szach. zob. poświęcenie
odmiana:
(1.1-7)
przykłady:
(1.2) Bandyta zaatakował ofiarę u wejścia na peron.
(1.3) Bóg jeden wie, ile ofiar musiała ponieść, by wykształcić syna.
składnia:
kolokacje:
(1.1) ofiara obozu / oszustwa / wojny / wypadku / nieszczęśliwego zbiegu okoliczności
(1.7) klasyczna ofiara gońca
synonimy:
(1.3) jałmużna
(1.6) niedołęga, niezdara, oferma
(1.7) poświęcenie
antonimy:
(1.2) napastnik, agresor
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ofiarnik mos, ofiarowanie n, ofiarowywanie n, ofiarność ż
czas. ofiarować dk., ofiarowywać ndk.
przym. ofiarny, ofiarniczy
związki frazeologiczne:
ofiara losuco ołtarz, to ofiarapaść ofiarą
etymologia:
czes. ofěra < niem. Opfer < łac. offero, offertorium[1]
uwagi:
Forma celownika i miejscownika „ofiarze” jest niepoprawna[2][3].
tłumaczenia:
(1.7) zobacz listę tłumaczeń w haśle: poświęcenie
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 23.
  2. Hasło ofiara w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 449, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  3. Hasło ofiara w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 693, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.