jidysz (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈjidɨʃ], AS[i ̯idyš]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) język Żydów aszkenazyjskich; zob. też jidysz w Wikipedii
odmiana:
(1.1) nieodm. blm, lub[1]
przykłady:
(1.1) Mówił tylko w jidysz, ale rozumiał też kilka innych języków.
(1.1) Opowieść przy stole toczył po angielsku, my rozmawialiśmy ze sobą po rosyjsku, czasem wstawiałem jakieś popularne powiedzonko w jidysz, co spotykało się z uśmiechem zrozumienia i wdzięczności[2].
(1.1) W trzecim okresie swej twórczości literackiej podejmuje pionierską inicjatywę zaadaptowania na grunt polski utworów żydowskich, czym utoruje drogę przyszłym tłumaczom literatury jidysz na język polski oraz tym twórcom, którzyjak Szaniawski – wprowadzać będą żydowskie wątki i charaktery do literatury rodzimej[3].
składnia:
kolokacje:
(1.1) język jidysz • znać / uczyć się / studiować / badać / zgłębiać jidysz • mówić / pisać / czytać w jidysz • tłumaczyć z / na jidysz
synonimy:
(1.1) język żydowski, przest. żargon
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) język
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jidyszystyka ż, jidyszysta mos, jidyszystka ż, jidyszyzm mrz
przym. jidyszowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
jid. ייִדיש (jidisz); źródłosłów dla: pol. jidyszyzm, pol. jidyszystyka
uwagi:
zobacz też: Jidysz w Wikisłowniku
tłumaczenia:
źródła:
  1. Najczęściej nieodmienny, ale może być też odmieniany; za:   Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Józef Hen, Dziennik na nowy wiek, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2009, ISBN 9788374147064.
  3. Anna Wereszczyńska, Ostatni Mohikanin drobnej szlachty i niezrównany monografista Żydów. Żywot Klemensa Junoszy-Szaniawskiego, Norbertinum 2008.