oblubieniec

oblubieniec (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. narzeczony lub pan młody
(1.2) daw. ulubieniec[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Jeśli jednak panna posagu nie ma, latami czekać musi na oblubieńca w domu rodzicielskim, chyba, że już tak jest piękna, że zdoła zwabić i mniej interesownego konkurenta[3].
(1.1) Tam słońcu namiot wystawił, / i ono wychodzi jak oblubieniec ze swej komnaty, / weseli się jak olbrzym, co drogę przebiega[4].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. oblubieńcy lm mos, oblubieńczość ż
forma żeńska oblubienica ż
przym. oblubieńczy
przysł. oblubieńczo
związki frazeologiczne:
przysłowia: gdy Święty Maciej zimę poprawia, to Oblubieniec mrozy zostawiaOblubieniec pogodny, rok będzie urodny
etymologia:
pol. oblubiony < st.pol. oblubićzaślubić, poślubić
uwagi:
zwykle w lp
używane także w kontekstach religijnych, np. Oblubieniec Matki Bożej, Oblubieniec Kościoła[5]
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: ulubieniec
źródła:
  1.   Hasło „oblubieniec” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2.   Hasło „oblubieniec” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. Franciszek Majchrowicz, Małżeństwa w starożytnym Rzymie za czasów Cesarstwa (wyd. 1887)
  4. Księga Psalmów 19,5-6, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak).
  5.   Hasło „oblubieniec” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.