Judyta (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[juˈdɨta], AS[i ̯udyta] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) imię żeńskie; zob. też Judyta w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Moja najstarsza córka ma na imię Judyta.
(1.1) Poważną rolę w historii Polski odgrywają żony książąt, jak Niemki Oda, Ryksa i Judyta Maria, Czeszki Dąbrówka i Judyta, RusinkiMaria Dobrogniewa i Zbysława, żona Mieszka, syna Bolesława Śmiałego[1].
(1.1) Judyty dzień swej patronki, czyli imieniny, obchodzą 22 grudnia, a także 14 listopada.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pani Judyta • siostra / kuzynka / ciocia / babcia Judyta • kobieta imieniem (o imieniu) Judyta • święta / błogosławiona Judyta • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Judyta • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Judyta • otrzymać / dostać / przybrać imię Judyta • dzień imienin / imieniny Judyty • na Judytę (o dniu) • Księga Judyty
synonimy:
(1.1) war. Juta; zdrobn. Judytka, Juda, Judka, Dyta, Dytka
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Judea ż, Judejczyk mos, Judejka ż, judaizm mrz, judaistyka ż, judaista mos, judaistka ż, judaika nmos, judaica nmos
zdrobn. Judytka ż, Juda ż, Judka ż, Dyta ż, Dytka ż
przym. Judycin, Judytowy, judejski, judzki, judaistyczny
zob. Juda, Juta
związki frazeologiczne:
etymologia:
hebr. יהודית (jehudit)[2]Judejka
uwagi:
(1.1) por. Juta; zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stolica, nr 10, Warszawa, 1962 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Hasło Judyta w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, Rytm, Warszawa 2003, ISBN 83-7399-022-4, s. 491.