rzeźba (język polski)Edytuj

 
rzeźby (1.2)
wymowa:
IPA[ˈʒɛʑba], ASeźba] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) szt. dziedzina sztuk plastycznych związana z tworzeniem trójwymiarowych form z różnych materiałów; zob. też rzeźba w Wikipedii
(1.2) szt. trójwymiarowy obiekt będący formą artystyczną
(1.3) geogr. geol. ukształtowanie terenu; zob. też rzeźba terenu w Wikipedii
(1.4) ukształtowanie budynku
(1.5) pot. ukształtowanie powierzchni, ciała
(1.6) st.pol. rzeź, rzezanie[1]
odmiana:
(1.1-6)
przykłady:
(1.1) Dziś na zajęciach z rzeźby wypalaliśmy nasze gliniane naczynia.
(1.2) Wenus z Milo to marmurowa rzeźba, która znajduje się w Muzeum Luwru.
(1.3) Wydma jest formą rzeźby powierzchni ziemi pochodzenia eolicznego.
(1.5) Trening na rzeźbę to trening, którego celem jest nadanie mięśniom odpowiednich kształtów i proporcji[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) studiować rzeźbę
(1.2) rzeźba w kamieniu / z marmurupłaskorzeźba
(1.5) rzeźba klatki piersiowej
synonimy:
(1.1) rzeźbiarstwo
(1.3) morfologia
antonimy:
hiperonimy:
(1.2) dzieło sztuki
hiponimy:
(1.1) płaskorzeźba
(1.2) figura, marmur, mobil / mobile, monolit, pomnik, popiersie, relief[3]
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rzeźbiarstwo n, rzeźbiarz m, rzeźbiarka ż, rzeźbienie n
czas. rzeźbić ndk., wyrzeźbić dk.
przym. rzeźbiarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.6) pol. rzezać + -ba[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Halina Kurkowska, O zmianach znaczeń wyrazów, „Poradnik Językowy” z. 3, 1949, s. 13.
  2. z Internetu
  3.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.