palenie
palenie (język polski)
edytuj- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik palenie palenia dopełniacz palenia paleń celownik paleniu paleniom biernik palenie palenia narzędnik paleniem paleniami miejscownik paleniu paleniach wołacz palenie palenia
- przykłady:
- (1.1) Palenie zapałek dawało mi zawsze ogromną frajdę.
- (1.2) Jedyną rzeczą u babci, która mnie zawsze denerwowała, było jej notoryczne palenie.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) palenie zabronione • bierne palenie
- synonimy:
- (1.1) spalanie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) kremacja
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. paliwo n, palarnia ż, palacz ż, palaczka ż, palnik mrz, palarka ż, palność ż, zapalenie n, palący m, spalanie n, spalenie n, zapałka ż, przypalenie n
- czas. odpalić, odpalać, palić ndk., spalić dk., wypalać ndk., wypalić dk., podpalać ndk., podpalić ndk., zapalać ndk., zapalić ndk.
- przym. palny, palący
- ims. palący
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) burning, combustion; (1.2) smoking
- arabski: (1.1) احتراق m; (1.2) تدخين m
- białoruski: (1.2) курэнне n
- bułgarski: (1.2) пушене n
- duński: (1.2) rygning w
- esperanto: (1.1) fumado; (1.2) fumado
- francuski: (1.1) combustion
- hiszpański: (1.2) fumar m
- interlingua: adustion
- islandzki: (1.2) reyking ż
- japoński: (1.2) 喫煙(きつえん)
- niemiecki: (1.1) Verbrennung ż; (1.2) Rauchen n
- nowogrecki: (1.2) κάπνισμα n
- rosyjski: (1.1) сжигание n, горение n; (1.2) табакокурение n, курение n
- szwedzki: (1.2) rökning w
- tuvalu: (1.1) fakaˈmelega
- ukraiński: (1.2) тютюнопаління n
- źródła: