puławianin (język polski)

edytuj
wymowa:
IPA[ˌpuwaˈvʲjä̃ɲĩn], AS[puu̯avʹi ̯ä̃ńĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.akc. pob.i → j 
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mieszkaniec Puław
(1.2) hist. polit. członek nieformalnej frakcji rywalizującej o władzę w PZPR opowiadającej się za złagodzeniem dyktatury w państwie i zwiększeniem zakresu swobód obywatelskich; zob. też puławianie w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Sobotnia porażka z puławianami boli tym bardziej, gdyż dla piotrkowian było to pierwsze spotkanie przed własną publicznością w tym sezonie[1].
(1.2) Puławianie byli przy tym bardziej skłonni obciążać Moskwę odpowiedzialnością za to, co się działo[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Puławy nmos
forma żeńska puławianka ż
przym. puławski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. Puławy + -anin
(1.2) od zespołu kamienic przy ul. Puławskiej w Warszawie, gdzie zamieszkiwali przywódcy frakcji
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Kompromitacja gospodarzy, „Dziennik Łódzki”, 2005-09-26, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Andrzej Patuła, W październiku skończył się strach, „Dziennik Polski”, 2006-10-20, Narodowy Korpus Języka Polskiego.