sznyt (język polski)Edytuj

 
sznyty (1.1)
wymowa:
IPA[ʃnɨt], AS[šnyt]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pot. środ. cięcie lub blizna po samookaleczeniu[1]; zob. też sznyt (blizna) w Wikipedii
(1.2) wygląd albo sposób bycia charakterystyczny dla pewnego środowiska i uznawany przez nie za najwłaściwszy lub elegancki[1]
(1.3) poligr. zob. sznyt formatowy
(1.4) przest. modny, szykowny krój
(1.5) przest. eleganckie zachowanie czy styl
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Jakiś sierżant się pytał: nałogi, czy jakieś sznyty na rękach mam, czy ćpam, po czym stwierdził, że będę dobry jako mechanik czołgu T-55[2].
(1.2) Wobec dokonań Halskich i Maurerów, chamski sznyt porucznika Borewicza trąci już nieco myszką[3]
składnia:
kolokacje:
(1.1) robić / zrobić sobie sznyty
synonimy:
(1.5) elegancja, szyk, wytworność
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sznita ż, sznytowanie n, sznycik mrz
czas. sznytować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. Schnittcięcie, krój, wykrój
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło sznyt w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Opowiadania czołgisty.
  3. Gazeta Poznańska, Słoneczne Strony, 2003-07-05