dziwność

dziwność (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest dziwne
(1.2) fiz. addytywna liczba kwantowa, której wartość jest przypisywana wszystkim hadronom
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Także w liryce ekspresjonizmu znajdujemy sonety, tam miały odzwierciedlać upadek starych wartości albo groteskowość i dziwność.
(1.2) Własności kwarków opisywane przez m.in. takie wielkości, jak kolor, zapach, powab i dziwność.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) symbol. S
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. dziwaczeć, udziwnić dk., udziwniać ndk.
rzecz. dziwaczek mos/mrz, dziwactwo n, dziwak m, dziwaczka ż, dziw mrz, zdziwaczenie n
przym. dziwny, dziwaczny
przysł. dziwnie, dziwacznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: