dziwnie (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈʥ̑ivʲɲɛ], AS[ʒ́ivʹńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.-ni… ?/i
znaczenia:

przysłówek sposobu

(1.1) w nietypowy, osobliwy, często niezrozumiały sposób
odmiana:
(1.1) st. wyższy dziwniej; st. najwyższy najdziwniej
przykłady:
(1.1) Zdarzenia rozwijały się niepokojąco i dziwnie od samego początku[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) dziwnie się zachowywać
synonimy:
(1.1) cudacznie, dziwacznie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziwaczek mos/mrz, dziwność ż, dziwactwo n, dziw mrz, zdziwaczenie n
przym. dziwny, dziwaczny
czas. dziwaczeć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Józef Szczepański, Polska jesień, 1995, Narodowy Korpus Języka Polskiego.