rzeżucha

rzeżucha (język polski)Edytuj

 
rzeżucha (1.1)
 
rzeżucha (1.2)
wymowa:
IPA[ʒɛˈʒuxa], AS[žežuχa], ?/i
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. niejadalna roślina zielna z rodziny kapustowatych (Cardamine L.[1]); zob. też rzeżucha w Wikipedii
(1.2) ogrod. kulin. spoż. nazwa pieprzycy siewnej (Lepidium sativum L.[2]), rośliny zielnej z rodziny kapustowatych, stosowanej w kuchni; zob. też pieprzyca siewna w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wszystkie rzeżuchy gorzkie i nie nadają się do jedzenia.
(1.2) Nad stołem unosił się zapach świeżo ściętej rzeżuchy.
składnia:
w znaczeniu kulinarnym, jako surowiec, wyraz używany jest w liczbie pojedynczej
kolokacje:
(1.1) rzeżucha rośnie / wyrasta / pleni się / kwitnie / rozsiewa się / krzyżuje sięzbierać / ścinać rzeżuchę
(1.2) jeść / siać / zasiać / hodować / ścinać / dodawać rzeżuchę • kanapka / twarożek z rzeżuchą • rzeżucha siewna • rzeżucha ogrodowa • rzeżucha kiełkuje / rośnie / zieleni się • rzeżucha zdobi stół • rzeżucha smakuje / nie smakuje komuśposypać / doprawić rzeżuchą • zapach / smak rzeżuchy • olejek z rzeżuchy • nasiona / kiełki / listki rzeżuchy • zupa / sałatka / surówka / pesto / pasta / sos / potrawa z rzeżuchy • odżywka z rzeżuchy
synonimy:
(1.2) pieprzyca, pieprzyca siewna; st.pol. czartowa broda[3], lud. pieprzyca psia[3]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rzeżuśnia ż
zdrobn. rzeżuszka ż
przym. rzeżuchowy
związki frazeologiczne:
rzeżucha wodna
etymologia:
uwagi:
Nazwa „rzeżucha” w znaczeniu (1.2) tylko potoczne i w przepisach kulinarnych, ponieważ botanicznie nazwa ta dotyczy tylko (1.1), nadto rzeżucha wodna to pot. nazwa rukwi wodnej, jeszcze innej rośliny.
zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło Cardamine w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2.   Hasło Lepidium sativum w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  3. 3,0 3,1 Teresa Skubalanka, Polskie nazewnictwo roślin. Struktura zbioru, „Annales Universitates Mariae Curie-Skłodowska Lublin-Polonia”, vol. XXVII/2009, s. 133.