mistrz (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[mʲisṭʃ], AS[mʹisṭš], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.udziąs. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba najlepsza w czymś
(1.2) rzem. najwyższy stopień kształcenia zawodowego; zob. też mistrz w Wikipedii
(1.3) hist. przełożony w niektórych zakonach rycerskich
(1.4) sport. zwycięzca zawodów sportowych, w szczególności mistrzostw
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.4) Teraz razem ze słoweńskim szkoleniowcem ma zapewnić włocławianom obronę tytułu mistrza Polski[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) mistrz olimpijski / Polski / Europy / światamistrz ceremoniimistrz grymistrz kierownicymistrz zenmistrz wszechwag
(1.2) mistrz kowalstwazegarmistrz
(1.3) wielki mistrz
synonimy:
(1.1) as, maestro, koryfeusz
(1.2) majster
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) wirtuoz
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. mistrzostwo n
forma żeńska mistrzyni ż
przym. mistrzowski
przysł. mistrzowsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Meister[2], czes. mistr[3] < łac. magister[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Fakt, nr 01.03 (2), Warszawa, 2004 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.
  3. Wielki słownik języka polskiego PWN, red. Stanisław Dubisz, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018, ISBN 83–01–19910–4.
  4. Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 365.