hycel (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈxɨʦ̑ɛl], ASycel] ?/i
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. osoba zajmująca się wyłapywaniem bezpańskich psów; zob. też rakarz w Wikipedii
(1.2) daw. kat lub pomocnik kata[1][2]
(1.3) przen. osoba niegodziwa, bezwartościowa
(1.4) gw. (Bukowina) urwis[3]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) daw. gw. (Warszawa) tania kaszanka[4]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Dzięki hyclom po mieście nie włóczą się bezpańskie psy.
(1.2) Haniebnie na wózku katowskim przez hycla z Warszawy wywieziony z nakazem surowym, aby się więcej w kraju nie ważył pokazać.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rakarz
(1.2) kat, oprawca[1][2]
(1.3) łajdak, gałgan, nicpoń
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1) przym. hyclowski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. dial. Hitzel[1]
(1.4) por. ukr. гиціль[3]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.4) zobacz listę tłumaczeń w haśle: urwis
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 „hycel”. W: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego, De Agostini Polska. [zarchiwizowano 2013-07-02]
  2. 2,0 2,1 2,2 „hycel”. W: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego. WN PWN SA. [dostęp 2020-02-22]
  3. 3,0 3,1 Zbigniew Greń, Helena Krasowska, Słownik górali polskich na Bukowinie, SOW, Warszawa 2008, s. 92; dostęp: 9 listopada 2018.
  4. Bronisław Wieczorkiewicz, Gwara warszawska dawniej i dziś, wyd. drugie rozszerzone, PIW, Warszawa 1968, s. 68.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.