grubianin

grubianin (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ɡruˈbʲjä̃ɲĩn], AS[grubʹi ̯ä̃ńĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.i → j  ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. człowiek zachowujący się niekulturalnie, ordynarnie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Przyzwyczajony do prostoty jestem, niech mi świat pozwoli umrzeć poczciwym grubianinem[3].
składnia:
kolokacje:
(1.1) uchodzić za grubianina
synonimy:
(1.1) bamber, brutal, cham, gbur, jaskiniowiec, kmieć, kmiotek, prostak, prymityw, wieśniak
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. grubianienie n, grubiaństwo n, grubjanin mos
czas. grubianić ndk.
forma żeńska grubianka ż
przym. grubiański
przysł. grubiańsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Grobiangbur
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2.   Hasło „grubianin” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. Ignacy Krasicki, Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki (wyd. 1830)