bamber (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) gw. (Poznań)[1], reg. łódz.[2] (zazwyczaj bogaty) chłop
(1.2) gw. (Górny Śląsk) bogaty rolnik[3]
(1.3) gw. (Poznań) niemiecki osadnik; zob. też bambrzy w Wikipedii
(1.4) gw. (Poznań)[1] prostak
odmiana:
(1.1,4)
lp bamb|er, ~ra, ~rowi, ~ra, ~rem, ~rze, ~er; lm bambr|y, ~ów, ~om, ~ów, ~oma, ~ach, ~y
(1.3)
przykłady:
(1.1) Poszedłech do Bambra i kupiołch cetnar mączytych pyr.
(1.2) Hajna to je srogi bamber, mo kupa pola.
składnia:
kolokacje:
być bambrem; iść do bambra
synonimy:
(1.2) gw. (Górny Śląsk) bauer, bur, gospodorz
antonimy:
(1.2) chadziaj, paterak
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bamberga ż, reg. (Poznań) bambera[4] ż, gw. (Górny Śląsk) bamberstwo n
przym. bamberski
związki frazeologiczne:
etymologia:
od „Bambrzy” (niemieccy osadnicy z okolic niem. Bambergu)[5][6]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło bamber w: Słownik gwary miejskiej Poznania, red. Monika Gruchmanowa i Bogdan Walczak, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4, s. 175-176.
  3. Joanna Furgalińska, Ślónsko godka. Ilustrowany słownik dla Hanysów i Goroli, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, ISBN 978-83-01-16438-6, s. 184.
  4. Anna Piotrowicz, Małgorzata Witaszek-Samborska, O żywotności zapożyczeń niemieckich w gwarze miejskiej Poznania, w: Gwary dziś. 7. Rocznik poświęcony dialektologii słowiańskiej, Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Poznań 2015, s. 210.
  5. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 30.
  6.   Hasło bambry w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.