Otwórz menu główne

Wikisłownik β

budzić (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈbuʥ̑iʨ̑], AS[buʒ́ić], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany (dk. brak)

(1.1) przerywać czyjś sen
(1.2) wywoływać jakieś uczucia

czasownik zwrotny niedokonany budzić się (dk. brak)

(2.1) przestawać spać
odmiana:
(1.1-2) koniugacja VIa
(2.1) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Mama budzi mnie rano do szkoły.
(1.2) Ta sprawa budzi moje wątpliwości.
składnia:
kolokacje:
(1.2) budzić strach / odrazę / oburzenie / zainteresowanie / zachwyt
synonimy:
(1.2) wzbudzać, wywoływać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. obudzić dk., wzbudzić dk.
rzecz. budzik m, budzenie n, pobudka f, obudzenie n, przebudzenie n
związki frazeologiczne:
nie budź licha, póki śpi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: