komandor (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[kɔ̃ˈmãndɔr], AS[kõmãndor], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wojsk. mar. stopień oficerski w marynarce wojennej odpowiadający pułkownikowi; zob. też komandor w Wikipedii
(1.2) kawaler krzyża komandorskiego
(1.3) hist. zakonnik zarządzający posiadłościami w zakonie rycerskim
(1.4) sport. główny sędzia kierujący wyścigami samochodowymi lub motocyklowymi
(1.5) żegl. prezes klubu żeglarskiego
(1.6) daw. dowódca
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Stopień oficerski komandora w polskiej Marynarce Wojennej ma swoje odpowiedniki w marynarkach wojennych innych państw.
składnia:
kolokacje:
(1.1) komandor podporucznikkomandor porucznik
synonimy:
(1.1) skr. kmdr
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) stopień
(1.2) kawaler
(1.3) zakonnik
(1.4) sędzia
(1.5) prezes
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. komandoria ż
przym. komandorski
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. commandeur < łac. commendopolecam, zlecam[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Porada „kmdrzy czy kmdrowie?” w: Poradnia językowa PWN.
  2.   Hasło komandor w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3.   Hasło komandor w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.