antyk (język polski)Edytuj

 
antyki (1.2)
wymowa:
IPA[ˈãntɨk], AS[ãntyk], zjawiska fonetyczne: nazal. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) hist. świat starożytnej kultury grecko-łacińskiej; zob. też starożytność w Wikipedii
(1.2) pot. przedmiot stary, zabytkowy
(1.3) przen. człowiek staroświecki, dawnej daty
(1.4) reg. łódz. stary człowiek[1]
(1.5) uczn. rodzic[2]
(1.6) uczn. nauczyciel (zwłaszcza starej daty)[2]
odmiana:
(1.2)
przykłady:
(1.1) Zawsze interesował mnie świat antyku.
(1.2) W jego mieszkaniu jest dużo pięknych antyków.
(1.4) Nie chce mi się iść na te imieniny, same antyki tam będą siedzieć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) starożytność
(1.2) staroć, zabytek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. antykizowanie n, antyczność
przym. antyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. antique
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, WUŁ, Łódź 2007, ISBN 978-83-75-25095-4, s. 173.
  2. 2,0 2,1 Małgorzata Kasperczak, Monika Rzeszutek, Joanna Smól, Halina Zgółkowa, Nowy słownik gwary uczniowskiej, red. Halina Zgółkowa, Wydawnictwo EUROPA, Wrocław 2004, ISBN 83-88962-71-X, s. 19.