polonizm (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[pɔˈlɔ̃ɲism̥], AS[polõńism̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języka polskiego; zob. też polonizm w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) slawizm
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonistyka ż, polonista mos, polonistka ż, polonizacja ż, polonizowanie n, polonika nmos, polonica nmos, Polonia ż, Polonus mos, polonus mos
czas. polonizować ndk.
przym. polonizacyjny, polonistyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. polonisme[2][3]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Językoznawstwo
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  2. Hasło polonizm w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
  3.   Hasło polonizm w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.