polonista

polonista (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌpɔlɔ̃ˈɲista], AS[polõńista], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) nauk. osoba zajmująca się naukowo językiem polskim
(1.2) eduk. nauczyciel języka polskiego
(1.3) pot. student lub absolwent polonistyki
(1.4) pot. sport. sportowiec lub kibic klubu sportowegoPolonia
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Studiuję filologię polską, by zostać polonistą.
(1.2) Nasz nowy polonista uwielbia poezję Mickiewicza.
(1.3) Renata miała chłopaka z politechniki, a teraz się spotyka z jakimś polonistą.
(1.4) Poloniści wygrywają z legionistami.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) naukowiec
(1.2) nauczyciel
(1.3) student
(1.4) sportowiec, kibic
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonistyka ż, polonizm mrz, polonizacja ż, polonizator mos, polonizowanie n, polonica lm nmos / polonika lm nmos, Polonia ż, Polonus mos
forma żeńska polonistka ż
przym. polonistyczny, polonizacyjny, polonizatorski, polonijny
przysł. polsko
czas. polonizować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. polonicus
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

polonista (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) polonista[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonistika ż
forma żeńska polonistka ż
przym. polonistický
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło polonista w: Krátky slovník slovenského jazyka, J. Kačala – M. Pisárčiková – M. Považaj (red.), Veda, Bratysława 2004, ISBN 80-224-0750-X.