polonista

polonista (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌpɔlɔ̃ˈɲista], AS[polõńista], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) nauk. osoba zajmująca się naukowo językiem polskim
(1.2) szkoln. nauczyciel języka polskiego
(1.3) pot. student lub absolwent polonistyki
(1.4) pot. sport. sportowiec lub kibic klubu sportowego Polonia
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Studiuję filologię polską, by zostać polonistą.
(1.2) Nasz nowy polonista uwielbia poezję Mickiewicza.
(1.3) Renata miała chłopaka z politechniki, a teraz się spotyka z jakimś polonistą.
(1.4) Poloniści wygrywają z legionistami.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) naukowiec
(1.2) nauczyciel
(1.3) student
(1.4) sportowiec, kibic
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonistyka ż, polonizm mrz, polonizacja ż, polonizator mos, polonizowanie n, polonica lm nmos / polonika lm nmos, Polonia ż, Polonus mos
forma żeńska polonistka ż
przym. polonistyczny, polonizacyjny, polonizatorski, polonijny
przysł. polsko
czas. polonizować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. polonicus
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

polonista (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) polonista[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonistika ż
forma żeńska polonistka ż
przym. polonistický
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło polonista w: Krátky slovník slovenského jazyka, J. Kačala – M. Pisárčiková – M. Považaj (red.), Bratysława, Veda, 2004, ISBN 80-224-0750-X.