polonistka

polonistka (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌpɔlɔ̃ˈɲistka], AS[polõńistka], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauk. kobieta zajmująca się naukowo językiem polskim
(1.2) szkoln. nauczycielka języka polskiego
(1.3) pot. studentka lub absolwentka polonistyki
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.2) Nasza polonistka ciągle straszy nas, że nie zdamy matury.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) uczona
(1.2) nauczycielka, lektorka
(1.3) studentka
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonista m, polonistyka ż, polonizm m, polonica nmos, polonika nmos, polonizacja ż, polonizator m, polonizowanie n, spolonizowanie n, Polonia ż
przym. polonistyczny, polonizacyjny, polonijny
czas. polonizować ndk., spolonizować dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: polonista
źródła:

polonistka (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polonistka[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. polonistika ż
forma męska polonista m
przym. polonistický
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło polonistka w: Krátky slovník slovenského jazyka, J. Kačala – M. Pisárčiková – M. Považaj (red.), Bratysława, Veda, 2004, ISBN 80-224-0750-X.