introligator

introligator (język polski)Edytuj

 
introligator (1.1)
wymowa:
IPA[ˌĩntrɔlʲiˈɡatɔr], AS[ĩntrolʹigator], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) druk. rzem. osoba zajmująca się zawodowo oprawą książek i innych wydawnictw; zob. też introligator w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Drukarnia zatrudni krajacza i introligatorów.
(1.1) Książki często brudne, mokre, oblepione pajęczynami, ale znajomy introligator, pan Wiesio, potrafi przywrócić im dawny blask (…)[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. oprawiacz
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) rzemieślnik
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. introligatornia ż, introligatorstwo n
przym. introligatorski
związki frazeologiczne:
etymologia:
śr.łac. introligator[2] < łac. intrō + lĭgārewiązać do wewnątrz[3]
uwagi:
zob. też introligator w Wikicytatach
zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
tłumaczenia:
źródła:
  1. Katarzyna Wójtowicz, Antykwariat, Japończycy i owieczka Henia, „Słowo Polskie Gazeta Wrocławska”, 2004-09-16, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2.   Hasło introligator w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3.   Hasło introligator w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.