dziczy (język polski)Edytuj

 
dziczy (1.1) sen
wymowa:
IPA[ˈʥ̑iʧ̑ɨ], AS[ʒ́ičy], zjawiska fonetyczne: zmięk. ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) charakterystyczny dla dzika; dotyczący, odnoszący się do dzika
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Miasto scedowało dziczy problem na wspomniane już koło łowieckie[1].
(1.1) No ładnie, znalazłem się w środku dziczego stadkapomyślałem[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) dzicze ślady / tropy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzik m, dziczyzna ż, dziczek m, dziczę n, dzikość ż, dziczenie n, zdziczenie n, dziki mos, dzikuska ż
czas. dziczeć ndk., zdziczeć dk.
przym. dziki
przysł. dziko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Ryszarda Socha, Aby dzik zdziczał, „Polityka”, 29/09/2007, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Adam Wajrak, Wajrak dzika spotyka, „Gazeta Wyborcza”, 13/09/1994, Narodowy Korpus Języka Polskiego.