brunch (użycie wyrazu obcego w języku polskim)Edytuj

 
duński brunch (1.1)
wymowa:
(spolszczona) ‹brancz›
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin. posiłek będący połączeniem śniadania i obiadu, jadany późnym rankiem lub wczesnym przedpołudniem, pierwotnie w niedzielę; zob. też brunch w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Goszcząc u Jadzi w Stanach, czasem zamawialiśmy typowy brunch w pobliskiej restauracji nad zatoką.
(1.1) Czym różni się drugie śniadanie od brunchu?
składnia:
kolokacje:
(1.1) zamówić / zjeść brunch • przed brunchem • po brunchu
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) posiłek
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. brunch < ang. breakfast + lunch
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

brunch (język angielski)Edytuj

 
a Danish brunch (1.1)
wymowa:
?/i ?/i ?/i
znaczenia:

rzeczownik policzalny lub niepoliczalny

(1.1) kulin. brunch

czasownik

(2.1) jeść brunch
odmiana:
(1) lp brunch; lm brunches
(2) brunch, brunched, brunched, brunches, brunching
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) meal
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. breakfast + lunch
uwagi:
źródła:

brunch (język włoski)Edytuj

 
un brunch (1.1) danese
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kulin. brunch
odmiana:
(1.1) nieodm.
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. brunch < ang. breakfast + lunch
uwagi:
źródła: