kohorta (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[kɔˈxɔrta], AS[koχorta]
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. wojsk. w starożytnym Rzymie: oddział wojska stanowiący dziesiątą część legionu; zob. też kohorta (wojsko) w Wikipedii
(1.2) książk. przen. grupa ludzi, często w agresywnym nastawieniu
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Judasz, otrzymawszy kohortę oraz strażników od arcykapłanów i faryzeuszów, przybył tam z latarniami, pochodniami i bronią.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) zgraja
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) oddział
hiponimy:
holonimy:
(1.1) legion
meronimy:
(1.1) manipuł
wyrazy pokrewne:
przym. kohortowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. cohors
uwagi:
zob. też kohorta w Wikipedii
(1.1) zobacz też: centuriamanipułkohortalegion
tłumaczenia:
źródła:

kohorta (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. wojsk. kohorta[1]
(1.2) socjol. kohorta[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. kohortový
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Slovník súčasného slovenského jazyka H – L, gł. red. Alexandra Jarošová i Klára Buzássyová, Veda, vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied, Bratysława 2011, ISBN 978-80-224-1172-1.