husarz

 
husarz (1.1)
 
husarz (2.1)
wymowa:
IPA[ˈxusaʃ], ASusaš], zjawiska fonetyczne: wygł. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. wojsk. ciężkozbrojny, skrzydlaty kawalerzysta husarii, elitarnej jazdy z XVI-XVII w.; zob. też husaria w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) ent. ważka z rodzaju Anax[1] lub Hemianax[2]
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Z rynsztunku znać husarza, po koniu, po zbroi[4].
(2.1) A gdy husarz władca (Anax imperator) napotka przedstawiciela innego gatunku, choćby żagnicę torfową (Aeshna juncea), atakuje (…)[5]
składnia:
kolokacje:
(2.1) husarz mniejszyhusarz władcahusarz zielonyhusarz wędrowny
synonimy:
(1.1) st.pol. usarz, skrzydlaty husarz
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) kawalerzysta
(2.1) ważka
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. husaria ż, huzar m, usarz m, pohusarzenie n, husarstwo n
zdrobn. husarzyk m
czas. pohuzarzyć ndk.
przym. husarski, huzarski, usarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. też husarz w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „Anax” w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2.   Hasło „Hemianax” w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  3.   Hasło „husarz” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  4. Władysław Łebiński „Materyały do słownika historycznego – języka i starożytności polskich”, I. Militaria, w: „Roczniki”, t. 16, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań 1889, s. 280
  5. Tadeusz Meszko „Jak żyć w zgodzie z genami. Genetyczna matryca duszy”, wyd. Saga Egmont, Warszawa 2021, ISBN 9788726969061