epifora (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌɛpʲiˈfɔra], AS[epʹifora], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) liter. jedna z figur stylistycznych polegająca na powtórzeniu słowa lub zwrotu na końcu kilku następujących po sobie wersów lub zdań
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. epiforyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

epifora (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) liter. epifora[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. epiforický
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło epifora w: Slovník súčasného slovenského jazyka A – G [Słownik współczesnego języka słowackiego A – G], gł. red. Klára Buzássyová i Alexandra Jarošová, Veda, vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied, Bratysława 2006, ISBN 978-80-224-0932-4.

epifora (język włoski)Edytuj

wymowa:
IPA/e.ˈpi.fo.ra/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) liter. epifora
odmiana:
(1.1) lp epifora; lm epifore
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) epistrofe
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. epiphŏra < gr. ἐπιφορά < gr. ἐπιφέρω
uwagi:
źródła: