wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. historiograf, historyk, kronikarz

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) daw. kronika
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) […] relacje o szaleństwie Nabuchodonozora przekazał chrześcijański dziejopis Euzebiusz z Cezarei […][2].
(1.1) Nieznanego z imienia dziejopisa próbował rozszyfrować Marcin Kromer, wybitny historyk epoki renesansu […][3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziejopisarstwo n, dziejopisarz m
przym. dziejopisarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło „dziejopis” w: Wielki słownik języka polskiego PWN, red. Stanisław Dubisz, t. I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2018, ISBN 978–83–01–19910–4, s. 799.
  2. Witold Tyloch, Dzieje ksiąg Starego Testamentu: szkice z krytyki biblijnej, 1981, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. (KAK), Słowo Polskie Gazeta Wrocławska, 2006-02-18, Narodowy Korpus Języka Polskiego.