dziedziczność

dziedziczność (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest dziedziczne
(1.2) biol. zespół procesów zachodzących podczas powstawania i rozwoju osobniczego organizmów, prowadzący do odtwarzania cech organizmów rodzicielskich; zob. też dziedziczność w Wikipedii
(1.3) hist. praw. przekazywalność czegoś na podstawie spadku lub następstwa po przodkach[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.2) W 1953 r. James Watson i Francis Crick odkryli tajemnicę dziedziczności, rozszyfrowując strukturę DNA[2].
składnia:
(1.1) dziedziczność + D.
kolokacje:
(1.2) teoria dziedziczności
(1.3) dziedziczność tronu / urzędu
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) cecha
(1.2) proces
hiponimy:
(1.2) atawizm
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziedzic m, dziedziczka n, dziedzictwo n, dziedziczenie n, odziedziczenie n, wydziedziczenie n
czas. wydziedziczyć, dziedziczyć ndk., odziedziczyć dk.
przym. dziedziczny
przysł. dziedzicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. dziedziczny + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Polityka, nr 03.06, Warszawa, 2004 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.