wiolonczelista

wiolonczelista (język polski)Edytuj

 
wiolonczelista (1.1)
wymowa:
IPA[ˌvʲjɔlɔ̃n͇ʧ̑ɛˈlʲista], AS[vʹi ̯olõṇčelʹista], zjawiska fonetyczne: zmięk.udziąs.nazal.akc. pob.i → j  ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) muz. muzyk, który gra na wiolonczeli
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Poszukiwany wiolonczelista na czteromiesięczny kontrakt na statekmożliwość pracy na stałe, wysokie zarobki, pobyt na statku bez kosztów.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) czelista
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) instrumentalista
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wiolonczela ż, wiola ż, czelistka ż, czelista m
forma żeńska wiolonczelistka ż
przym. wiolonczelowy, wiolinowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
wł. violoncellista[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. A. Zaręba, Zapożyczenia włoskie we współczesnej polszczyźnie, „Język Polski” nr 1/1947, s. 17.