satysfakcja

satysfakcja (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌsatɨˈsfakʦ̑ʲja], AS[satysfakcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. uczucie zadowolenia ze spełnienia pewnych oczekiwań
(1.2) książk. zadośćuczynienie za krzywdę, urazę[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) W jej głosie słychać było satysfakcję.
(1.2) Obrażony szlachcic zażądał satysfakcji.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zadowolenie
(1.1-2) gw. asfekcyjá
antonimy:
(1.1) rozczarowanie, zawód
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. satysfakcjonować
związki frazeologiczne:
dać satysfakcję
etymologia:
franc. satisfaction[3] < łac.[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło satysfakcja w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, Warszawa 1900–1927, s. 36.
  2.   Hasło satysfakcja w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3.   Hasło satysfakcja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 370.