oblatus (język łaciński)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) przynoszenie, ofiarowywanie[1]

przymiotnik

(2.1) przyniesiony w ofierze, ofiarowany

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) imiesłów czasu przeszłego dokonanego, rodzaju męskiego od czasownika offero
odmiana:
(1.1) oblatus, ~us
(2.1) oblat|us, ~a, ~um (deklinacja I-II)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. oblatio ż, oblationarius m, oblatiuncula ż, oblator m, oblatum n
czas. offero
przym. oblaticius, oblativus
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. offero; źródłosłów dla alb. blatë, ang. oblate, czes. oplatka, dalmatyński bluta, fiń. öylätti, franc. oublie, franc. oblat, hiszp. oblada, hiszp. oblato, hiszp. oblea, hol. ouwel, niem. Oblate, niem. Oblate, pol. opłatek, port. oblata, port. oblato, port. obrada, port. obreia, ros. облатка, słc. oblátka, st.franc. oblée, szw. oblat, ukr. оплаток, wł. oblata, wł. oblato
uwagi:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, s. 455, Sandomierz, Wydawnictwo Diecezjalne, 2013, ISBN 978-83-257-0542-8.