oblationarius

oblationarius (język łaciński)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. diakon usługujący przy eucharystii[1]
odmiana:
(1) oblationari|us, ~i
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. oblatus m, oblatio ż, oblatiuncula ż, oblator m, oblatum n
czas. offero
przym. oblaticius, oblativus, oblatus
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 455.