habituacja

habituacja (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌxabʲituˈwaʦ̑ʲja], ASabʹituacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.epenteza ł akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) fizj. stopniowe zanikanie reakcji na powtarzający się lub trwający bodziec; zob. też habituacja w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) przywykanie
antonimy:
(1.1) dyshabituacja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. habituacyjny
rzecz. habitus mrz
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. habitaremieszkać, śr.łac. habituationawyk < łac. habitusposiadany, stan, wygląd, odzież < łac. habeomieć[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło habituacja w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Hasło habituacja w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.