denuncjacja

denuncjacja (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌdɛ̃nũnˈʦ̑ʲjaʦ̑ʲja], AS[dnũncʹi ̯acʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) poufna skarga na kogoś naruszającego ustalony porządek
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) doniesienie; pot. donos, zakapowanie, zakablowanie, podkablowanie, wsypanie, wkopanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. denuncjator m, denuncjatorka ż, denuncjowanie n
przym. denuncjatorski, denuncjacyjny
czas. denuncjować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Denunziation[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 50, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.