bronienie

bronienie (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[brɔ̃ˈɲɛ̇̃ɲɛ], AS[brõńė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.-ni…
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) prowadzenie obrony, odpieranie ataku
(1.2) osłanianie lub chronienie kogoś lub czegoś
(1.3) wypełnianie roli obrońcy przed sądem lub innym podobnym organem
(1.4) niepozwalanie na coś
(1.5) zdawanie egzaminu lub występowanie przed komisją w celu uzyskania jakiegoś tytułu np. magistra, doktora
odmiana:
(1.1-5) blm,
przykłady:
(1.1) Gmina tutaj tworzy państwo w państwie, rozstrzyga prawie wszystkie interesy samodzielnie, bez udziału państwa, któremu pozostawione jest, i to nie zawsze, wymierzanie sprawiedliwości oraz bronienie granic[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) osłanianie, chronienie
(1.3) adwokatowanie
(1.4) zabranianie
antonimy:
(1.1-4) niebronienie
(1.1) atakowanie
(1.3) oskarżanie
(1.4) pozwalanie, zezwalanie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. obrońca mos, obrończyni ż, obrona ż
czas. bronić ndk., obronić dk.
przym. obrończy
związki frazeologiczne:
etymologia:
rzecz. odczas. od bronić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Encyklopedya podreczna, ilustrowana: według 2-go najnowszego wydania "Macierzy Polskiej" we Lwowie, uzupełniona i opracowana do użytku naszych czytelników, 1905, s. 391