wprawka (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈfprafka], AS[fprafka], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ćwiczenie wykonywane dla osiągnięcia biegłości w jakiejś umiejętności
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. wprawić (się) dk., wprawiać (się) ndk.
rzecz. wprawa, wprawienie dk., wprawianie ndk.
przym. wprawny
przysł. wprawnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: