płatnik (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba lub instytucja uiszczająca płatność

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) środ. etui lub podobny przedmiot, w którym kelner wręcza gościowi rachunek i w którym umieszczana jest przez gościa należność
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Na rynku pojawiły się różne wzory faktur i płatnicy VAT zasypują urzędy skarbowe pytaniami, który z blankietów wybrać[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. płatność ż
forma żeńska płatniczka
czas. płacić ndk., zapłacić dk., przepłacać ndk., przepłacić dk.
przym. płatniczy, płatny
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. płacić + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Waldemar Kumór, VAT do poprawy, „Gazeta Wyborcza”, 1993-09-08, Narodowy Korpus Języka Polskiego.