uczynek (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[uˈʧ̑ɨ̃nɛk], AS[učnek], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zachowanie się, postąpienie w jakiś sposób
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) To był dobry uczynek.
(1.1) On zbada uczynki wasze i zamysły wasze rozsądzi[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) dobry / zły uczynek
synonimy:
(1.1) czyn, postępek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. uczynienie n, uczynność ż
czas. uczynić dk., czynić ndk.
związki frazeologiczne:
schwytać na gorącym uczynku / złapać na gorącym uczynku / przyłapać na gorącym uczynku
etymologia:
pol. uczynić + -ek
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Księga Mądrości 6,3, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Stanisław Papier).