cywil (język polski)Edytuj

 
cywile (1.1) i wojskowi
wymowa:
IPA[ˈʦ̑ɨvʲil], AS[cyvʹil], zjawiska fonetyczne: zmięk. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wojsk. ktoś niebędący w czynnej służbie wojskowej; zob. też cywil w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Służyłem w wojsku i nie boję się żadnego cywila.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) niewojskowy
antonimy:
(1.1) mundurowy, wojskowy, żołnierz
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. cywilizować, ucywilnić dk.
przym. cywilny, cywilizatorski
przysł. cywilnie
rzecz. cywilista mos
związki frazeologiczne:
iść do cywilaw cywilu
etymologia:
niem. Zivilperson[4], łac. civilis[5]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Porada „cywil” w: Poradnia językowa PWN.
  2.   Porada „cywil i paskal” w: Poradnia językowa PWN.
  3. W. Łoziński: Zaklęty dwór
  4. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 49, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  5. [1]

cywil (język wilamowski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wojsk. cywil, osoba cywilna
(1.2) rel. świecki, osoba świecka

przymiotnik

(2.1) cywilny, obywatelski
(2.2) cywilny, niemający związku z wojskiem
(2.3) cywilny, świecki, niekościelny
(2.4) praw. cywilny
(2.5) cywilizowany, ucywilizowany
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. civilis
uwagi:
źródła: