truciciel

truciciel (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ktoś, kto kogoś truje lub otruł
(1.2) zakład przemysłowy, który zanieczyszcza środowisko naturalne
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. trutka ż, trucizna ż, trucie n
czas. truć ndk., otruć dk.
przym. trujący
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: