imperativ

Podobna pisownia Podobna pisownia: Imperativimperatív

imperativ (język czeski)Edytuj

wymowa:
podział przy przenoszeniu wyrazu: im•pe•ra•tiv
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) gram. tryb rozkazujący
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. imperativní
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

imperativ (język duński)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) gram. tryb rozkazujący
odmiana:
(1.1) en imperativ, imperativen, imperativer, imperativerne
przykłady:
(1.1) Imperativ er en verbform, som udtrykker ordre.Tryb rozkazujący to forma czasownika wyrażająca rozkaz.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bydeform, bydemåde
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

imperativ (język szwedzki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) gram. tryb rozkazujący[1][2]

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) filoz. imperatyw, norma[1][2]

przymiotnik

(3.1) zobowiązujący, obligatoryjny[1]
odmiana:
(1.1) lp en imperativ, imperativen; lm imperativer, imperativerna
(2.1) lp ett imperativ, imperativet; lm imperativ, imperativen
(3.1) imperativ, imperativt, imperativa; nie stopniuje się
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(3.1) tvingande, obligatorisk
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
fraza rzeczownikowa imperativt mandatkategoriskt imperativ
etymologia:
uwagi:
(1.1) Szwedzki tryb rozkazujący ma jedną, wspólną formę dla obu liczb. W czasownikach zwrotnych odmienia się natomiast zaimek zwrotny sig:
lp: dig (np. tvätta digmyj się), lm: er (np. tvätta ermyjcie się).
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2   Hasło „imperativ” w: Svensk ordbok (SO), Svenska Akademien.
  2. 2,0 2,1 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, Warszawa 1998, ISBN 83-01-12412-1, s. 216.