fortunny (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[fɔrˈtũnːɨ], AS[fortũ•ny], zjawiska fonetyczne: nazal.gemin.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) szczęśliwy, pomyślny
(1.2) taki, któremu się wiedzie[1]
(1.3) daw. dotyczący fortuny, losu[2]
(1.4) daw. dotyczący majątku, posiadłości, tego co jest fortuną[2]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) daw. rodzaj tańca[2]
odmiana:
(1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) udany
antonimy:
(1.1) niefortunny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. fortuna ż, fortunka ż, fortuneczka ż, fortunat m
czas. pofortunić
przysł. fortunnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło fortunny w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 2,2   Hasło fortunny w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.