solenizant

solenizant (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌsɔlɛ̃ˈɲizãnt], AS[solẽńizãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. osoba, która obchodzi swoje imieniny lub urodziny
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wszyscy złożyli życzenia solenizantowi i wypili jego zdrowie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
forma żeńska solenizantka
przym. solenny
czas. solenizować
związki frazeologiczne:
zdrowie solenizantazdrówko solenizanta
etymologia:
franc. solennisant[1] łac. solennis – uroczysty[2]
uwagi:
por. jubilat
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „solenizant” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2.   Hasło „solenny” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.