skrucha (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈskruxa], AS[skruχa]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) żal za popełnione błędy, krzywdy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) odczuwać skruchę
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. skruszony, kruchy
rzecz. kruchość ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

skrucha (język wilamowski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) skrucha, żal[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. skrucha
uwagi:
(1.1) „ch” – czyta się jak „c” i „h” oddzielnie
źródła:
  1. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. S-Z, s. 358, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.