ordynator

ordynator (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌɔrdɨ̃ˈnatɔr], AS[ordỹnator], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) med. lekarz, który kieruje oddziałem szpitala

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) med. lekarka, która kieruje oddziałem szpitala
odmiana:
(1.1)
(2.1) nieodm.,
przykłady:
(1.1) szpitale, w których ordynatorzy zatrudnieni na podstawie umów cywilnoprawnych i oficjalnie koordynatorami oddziałów.
(1.1) W czasie obchodu trzeba było przy setce pacjentów opowiadać ordynatorowi o swoich problemach.
(2.1) Oddziałem pediatrii kieruje młoda ordynator z niewielkim stażem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) pot. ordynatorka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
forma żeńska ordynatorka ż
przym. ordynatorski
rzecz. ordynatura
czas. ordynować
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. ordinator
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: