fint (język szwedzki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) (często w grach sportowych) finta, zwód, fortel, podstęp[1]

przysłówek

(2.1) zob. fin: świetnie; czysto; drobno; wytwornie[1]

przymiotnik, forma fleksyjna

(3.1) rodz. nijaki (neutrum) l. poj. od fin
odmiana:
(1.1) lp en fint, finten; lm finter, finterna
(2.1) fint; st. wyższy finare; st. najwyższy finast
przykłady:
(2.1) Jag mår fint!Czuję się świetnie!
składnia:
kolokacje:
(1.1) en fintdać się zwieść
(2.1) göra fint i rummetposprzątać pokój; zrobić ładnie w pokoju
synonimy:
(1.1) skenmanöver, knep, list, trick
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1) czas. finta
(2.1) przym. fin
związki frazeologiczne:
etymologia:
(2.1) szw. fin + -tświetny; czysty; drobny; wytworny + …tworzy przysłówek
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, Warszawa 1998, ISBN 83-01-12412-1, s. 126.