Scyta (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈsʦ̑ɨta], AS[scyta]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. etn. członek indoeuropejskiego ludu rządzącego w starożytności częścią Ukrainy; zob. też Scytowie w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
(1.1) Bo Stlawowie z Hunnami a Scyta z Bułgarem, • A z drugiej strony Med znów ze Scytą zmówiony[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Skołota
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Scytia ż, scytyjski mrz
forma żeńska Scytyjka ż
przym. scytyjski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jerzy z Pizydii Wojna awarska za Marian Plezia Greckie i łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian, Polskiego Towarzystwo Ludoznawcze, Dom Książki, 1952