kucza (język polski)Edytuj

wymowa:
[uwaga 1] IPA[ˈkuʧ̑a], AS[kuča]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) st.pol.[1] także gw. (Poznań, Chełm Lubelski, Zamość, Jarocin, Krosno, Pułtusk, Izbica, Krasnystaw i Krynica)[2] chata, szałas
(1.2) gw. nadbużańska zagroda dla świń[3][2]
(1.3) daw. gw. (Podlasie) tęsknota[2]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kuczka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kuczka ż, kuczki[2] nmos
czas. dokuczać[2]
przym. dokuczliwy[2]
związki frazeologiczne:
etymologia:
pochodzenie wschodniosłow., ros.-ukr.[2]
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: chata, szałas
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 129.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Witold Doroszewski, Objaśnienia wyrazów i zwrotów, „Poradnik Językowy” nr 10/1954, s. 38.
  3. Władysław Migdał, Łukasz Migdał, Słownictwo gwarowe w hodowli zwierząt, „Wiadomości Zootechniczne”, r. XLVI, nr 3/2008, s. 58.