робітник

робітник (język rusiński)Edytuj

transliteracja:
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) robotnik
(1.2) pracownik
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. робота ż
czas. робити ndk.
przym. робітный, робочій, роботницькый
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

робітник (język ukraiński)Edytuj

transliteracja:
robìtnik
wymowa:
IPA[rɔbʲitnˈɪk] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) robotnik
(1.2) pracownik
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) трудівник
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. роблення n, робленість ż, робота ż, роботонька ż, роботизна ż, робітка ż, робучість ż, робітництво n, роба ż, робітня ż, роботящість ż, роботяга m ż, роботяжечка m ż, роботуха m ż
forma żeńska робітниця ż
czas. робити ndk., робитися ndk., зробити dk., зробитися dk.
przym. роблений, робочий, робучий, робітний, робітничий, робітницький, роботящий
przysł. роблено
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: